یکشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۷
مرضیه شریفی:

طلیعه ی نوروز در آستان نور؛ حلول سال نو در جوار حرم رضوی

همگام با صدای پای بهار، کاروان ستاره هااز هرگوشه ایران به دیارخورشید سرازیر میشوند… به سمت خراسان، شرقی¬ترین شهر عشق

به گزارش پایگاه خبری فلاورجان”پلنا” مولای من!  این روزها، روز میعاد عاشقان توست. نمی­دانم این کدامین عهد نانوشته ایست که دلهای شیعیانت را درچنین ساعاتی ملزم به حضور دربارگاه آسمانیت می­کند و چگونه است که درحریم مرحمت شما ذکر “یا مقلب القلوب” نه از زبان که ازعمق قلبهایمان می­جوشد و”یا محول الحول والاحوال ” گفتنهایمان را حال وهوایی دیگر است … .

هرسال درچنین روزهایی قدمهای بیقرارمان را به امید آرامش قدمگاه تو مرکب دلهای خسته مان می­کنیم. این روزها عجیب دلهایمان تا آسمان حرم توشعله می­کشند. حرم امن تو، آنجا که حریم یاراست وخلوت دلدار، آنجا که مشام جانمان مملو ازبوی بال فرشتگان می­شود. جایی که آسمان با زمین پیوند می­خورد و فرشتگان عرش، بال برپهنای فرش می­­سایند وبه راستی همانگونه است که خود توصیف نموده­اید : “… باغی ازباغ­های بهشت و محل آمد ورفت فرشتگان که پیاپی فوجی ازآسمان فرود آیند و فوجی بالا روند … “.

مولای نور و روشنایی! ازدیار گنبدهای فیروزه ای به پابوس گنبد طلائیت آمده ایم تا درانعکاس زرین آن حقیقت نور را نظاره کنیم؛ که خود فرموده اید: ” امام نوری است راهنما ونجات بخش … امام آفتاب نورافشان و ماهی تابان، وچراغی است پر نور، و نوری است درخشان، وستاره ای است راهنما…” .

ای کاش به قدر کبوتران خسته بال و آهوان درراه مانده لیاقت داشته باشیم تا لحظه ای نگاهمان کنی، که یک لحظه نگاه تو به عمری می ارزد. دل­های زنگار غفلت گرفته مان را به پیشگاهت آورده ایم تا مگر ” اکسیر عشق تو برمس وجودمان افتد و زرشویم ” و چرا چنین نشود که شما خود وعده­مان داده اید : ” ما نور رسول خدا (ص) و شیعیانمان نور ما را می گیرند” .

مولای من! دست ازدامان تمنایت نمی­کشیم؛ دستهای حاجتمان نیلوفروار به دورضریحت می­پیچند وغربت هزارساله­ات را درآغوش می­کشند. زانوان خسته مان را برآغوش خاک دیارتو رها میکنیم، و این خاک که نقطه­ی شروع خورشید است را برای طلوع سال نویی دیگر برمی­گزینیم وچه فرخنده مطلعست سالی که با نظر عنایت تو، ای هشتمین نگاه خدا آغاز می­شود. دربارگاه تو حصاردلتنگی­هایمان رادرهم می­شکنیم و دلهایمان رابه پنجره فولاد تو گره می­زنیم تا درهمسایگی توآرام گیرند؛ مگرجز این است که فرموده­اید :” امام یعنی دل آرام، رفیق و پدر مهربان و شفیق وبرادر… وپناهگاه بندگان درمصیبتهای بزرگ “.

ای شمس الشموس! هرسال درپیشگاه لطف تو، طلیعه­ی نوروز را به مطلع نور پیوند می­زنیم، گرچه در حرم تو هرروزما نوروز است. یا غریب الغربا ! به میهمانیت آمده­ایم تا برخوان گسترده­ی کرمت خوشه چینی کنیم و قلبهایمان درامنیت “حصن” الهیت آرام گیرند. یا باب الحوائج! دل به روشنای دعایت خوش می­کنیم و پشت پنجره­ی چشمهای بارانی­مان ، فروغ اجابت را به انتظار می­نشینیم، مگرنه اینست که فرموده اید: ” هرکس به خداوند خوش گمان باشد، خداوند مطابق همان گمان با او رفتارمی­کند.” پس آقای من! به دلهایمان نوید می­دهیم که نگاه عنایت تو تضمین اجابت ” حول حالنا الی احسن الحال” است … نام تو را چه ملتمسانه نجوا می­کنیم تا شفیع حاجاتمان شوی و لبهایمان پروانه وار یا رضا! یارضا! ترنم می­کنند… .

مرضیه شریفی

انتهای پیام / کد خبر29029

جستجو

نظرسنجی

آیا از عملکرد شوراهای شهر و روستای این دوره رضایت دارید؟

بارگذاری ... بارگذاری ...

آخرین اخبار