شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۶

اعتیاد یک بیماری خانوادگی است/ شهامت «نه» گفتن را به فرزندان خود بیاموزیم

پدر و مادر عزیز، ریشه اصلی این بیماری را اول در رفتار خودت پیدا کن بعد دیگران و یا رفیق بد. با روح و روان پاک فرزندانتان این چنین نکنید. آنها را دوست بدارید و با سرنوشت آنها بازی نکنید.

امروز بیشتر از روزهای دیگر می خواهم با هم راحت  صحبت کنیم؛ وقتی به آدم ها و تکثیرشان به این جهان می اندیشم غم عجیبی در وجودم رخنه می کند، زیرا بعضی از آنها نمی دانند علت آفرینش شان چه بوده و چه می خواهند از این جهان.

باور کنید این روزها روزهای خوبی نیست؛ یعنی این سال ها سال های خوبی نیست و وقتی با کمی تامل نگاهی به اطراف خود به خیابان ها، زیر پل ها، حتی خانه خود یا دوست و فامیل می اندازیم با صحنه های تلخی روبرو می شویم که بسیار ناراحت کننده و نابود کننده است.

و این بیماری تا کجا و تا کی باید ادامه داشته باشد و چه وقت ریشه اش نابود خواهد شد نمی دانم…!!

این فاجعه چیزی نیست جز بیماری «اعتیاد». پیرامون این موضوع گفتگویی داشتیم با سید جواد حسینی درمانگر اعتیاد به مواد مخدر که خواندن آن خالی از لطف نیست.

***

– اعتیاد به مواد مخدر چیست و در چه گروه سنی و در چه افرادی بیشتر دیده می شود؟

سید جواد حسینی: اعتیاد یعنی وابستگی به چیزی یا عملی و تکرار بی اختیار آن؛ تعریف دقیقی از اعتیاد که مورد قبول همگان باشد وجود ندارد و در علوم مختلف که در زمینه اعتیاد فعالیت دارند تعاریف متفاوتی وجود دارد.

شناخته ترین اعتیاد، اعتیاد به مواد مخدر است، مصرف یک ماده محرک که انسان را از حالت عادی خارج و دچار حالت رخوت و خوشی می کند. مواد مخدرهای متفاوتی که در دنیا رایج است ازجمله تریاک، هرویین (که مواد مخدر سنتی هستند) و شیشه و کراک و اسید و عقرب و‌… که شیمیایی بوده و عواقب به مراتب خطرناک تری از مواد سنتی دارند.

هیچ شخصی مصون از اعتیاد نیست، این مساله مهم هیچ ربطی به تحصیلات، سرمایه و سن و هر چیز دیگری ندارد؛ ولی چیزی که مهم است اینکه بعضی افراد بیشتر از سایرین استعداد و آمادگی وابستگی به مواد مخدر را دارند. عده ای معتقدند که علت گرایش به اعتیاد ژنتیکی و عده ای دیگر اعتقاد به اکتسابی بودن آن دارند، مثلا در خانواده ای شخص معتاد وجود داشته و شخص دیگری مبتلا شده است‌.

مصرف مواد مخدر در ابتدا به صورت تفننی و تفریحی و حالت سرخوشی و سرحالی دارد، غافل از اینکه این بیماری مزمن، پیشرونده و لاعلاج می باشد.

– عاقبت این افراد بیمار چیست و رفتار و‌ سیستم بدنی این افراد چگونه خواهد بود؟ 

– عاقبت بیشتر معتادان زندان، تیمارستان یا مرگ است. شخص معتاد مانند زن باردار دچار حالت هوس یا ویار مصرف می شود که درگیری زیادی در ذهن اش بوجود می آید؛ بدون فکر به عواقب آن شروع به مصرف می کند و هیچ چیزی جلودارش نیست.

سیستم قوی و غیر قابل نفوذی در شخص معتاد وجود دارد به نام «انکار»، رد واقعیت با زیربنای ترس. همه چیز و همه شواهد نشان می دهد که زندگی در حال فروپاشی است ولی چیزی از درون می گوید که هیچی تقصیر تو نیست، مصرف کن اشکال از جایی دیگر است. فرافکنی، فرار از خویشتن، سرزنش کردن دیگران از نشانه های آن است.

بیماری اعتیاد چهار جنبه دارد و مثل تمام بیماری ها، قربانی خود را از لحاظ جسمی و روحی تحت تاثیر قرار می دهد: جسمی، روانی، روحی، احساسی.

جسمی یعنی مصرف بدون کنترل مواد، روانی یعنی وسوسه و اشتغال فکری تهیه و مصرف و جاسازی و انتخاب مکان و‌…، روحی یعنی دچار نوعی خودمحوری شدید و خود را مرکز دنیا دانستن و خودخواهی و مهم تر از خدا بودن، احساسی یعنی سرکوب تمام احساس ها، غم، شادی و…

– خانواده چه تأثیری بر این بیماری دارد؟

– خانواده ها نقش بسزایی در به وجود آمدن این بیماری دارند؛ تاکید می کنم «خانواده خانواده خانواده»؛ زیرا هیچ کودکی وقتی پا به این جهان می گذارد برای زندگی کردن به خودی خود معتاد به دنیا نمی آید. یک جای کار می لنگد که فرزند ما در آینده به اعتیاد روی می آورد.

وقتی که پدر یا مادر یا یکی از اعضای خانواده دچار آن هستند، یا اینکه طلاق و جدایی رخ می دهد و حتی شده مادری که باردار بود و در مهمانی ها مدام رفت آمد داشته… خب بی شک در به وجود آمدن این بیماری به روی فرزند ما در آینده تاثیر خواهد گذاشت.

پس پدر و مادر عزیز ریشه اصلی این بیماری را اول در خودت پیدا کن بعد دیگران و یا رفیق بد. با روح و روان پاک فرزندانتان این چنین نکنید. آنها را دوست بدارید و با سرنوشت آنها بازی نکنید.

– جامعه چه نقشی در این معضل مهم دارد؟

– جامعه هم بعد از خانواده تاثیرگذار است زیرا با نبود شغل مناسب در جامعه برای فرد، بی پولی، تورم، اجاره نشینی و …، در آخر سلامت فرد دچار خطر می شود. از نظر روانی و بعد هم جسمی، جوان های ما بدون انگیزه، بدونه شهرت، عشق، بی سرپناه، در تنهایی خود، در کوچه و یا  خانه های خود در انبوهی از مشکلات به این بیماری روی می آورند.

بعد از خانواده جامعه نقش‌ بسیار  مهمی در این بیماری دارد. برخورد جامعه و افراد با شخص معتاد خیلی مهم است؛ اینکه در گذشته به معتاد به عنوان مجرم نگاه می شد کمکی به اعتیاد نکرد ولی امروز رویکرد جدید جامعه مبتنی بر بیمار دانستن شخص معتاد است که باید درمان شود. بسیاری از موسسات و ارگان ها و سازمان ها و NGO های زیادی در این زمینه فعالیت دارند. خیلی ها انتفاعی و برای درآمدزایی و خیلی ها هم غیرانتفاعی و خیرخواهانه است.

هرچه هست این بیماری یک بیماری خانوادگی است. بی شک کلام مرحوم حضرت امام رحمه ا… علیه از هوشمندی ایشان بود که فرمودند «نجات یک معتاد نجات یک جامعه است». زندان ها، مراکز بازپروری، کلینیک های ترک اعتیاد، خانه های بهبودی، بیمارستان ها، همه در درمان اعتیاد نقش دارند. آنچه که مسلم است یک معتاد عاقبتی مثل زندان، تیمارستان و یا مرگ در انتظارش خواهد بود، باید کمک کرد و پیشگیری بهتر از درمان است.

– پس لطفا راه های پیشگیری را بیشتر توضیح دهید.

اینکه در سطح کلان جلوی قاچاق مواد مخدر و ترانزیت از ایران گرفته شود، دسترسی آسان به مواد مخدر وجود نداشته باشد. کما اینکه بعضا گرفتن مواد سهل الوصول تر از یک دارو در داروخانه است. در مدارس و دانشگاه ها در خصوص مواد مخدر صحبت و بحث و گفتگو شود و مهمترین چیز همانطور که گفتم خانواده است، اینکه با فرزندان خود دوست باشیم، فرزندانمان احساس امنیت و آرامش را در کنار ما تجربه کنند نه در کنار دوستان خیابانی و مواد مخدر!

شهامت «نه» گفتن را به فرزندان خود بیاموزیم، در «انتخاب» دوستان فرزندانمان به آنها کمک کنیم نه «کنترل»، جوان ها و نوجوان ها از کنترل خوششان نمی آید.

پدر و مادر عزیز، مسئولان محترم، با فرزندان خود و فرزندان این جامعه مهربان باشید و آنها را بازیچه عقاید شخصی و فعالیت های سیاسی خود قرار ندهید؛ آنها هم حق زندگی کردن دارند، بدون تنش و در آرامش کامل.

منبع: ندا اصفهان

انتهای پیام / کد خبر38382

جستجو

نظرسنجی

آیا از عملکرد شوراهای شهر و روستای این دوره رضایت دارید؟

بارگذاری ... بارگذاری ...

آخرین اخبار